Waar is het spannender om stiekem af te spreken met je vriend dan in het oude muffige fysiologiegebouw? Met zijn onverzadigbare liefde voor thrillers was een gezellig café niet langer uitdagend genoeg, dus meneer had een goed idee. ’s Nachts was het fysiologiegebouw buiten gebruik. Tja, niet verwonderlijk als je weet hoe luguber het er bij vol zonlicht al uitziet. Hij kon de sleutel via via wel krijgen. Ik zou zweren dat hij mijn liefde op de proef stelt, want donkere oude gebouwen met krakende deuren en lange gangen zijn niet de locatie waar ik ’s nachts graag flaneer.

En dat weet hij. Maar goed, om de opkomende sleur te verdrijven wil ik geen spelbreker zijn, dus ben ik opgedoft op weg naar het werkgroeplokaal dat ik in een geheimzinnige sms heb ontvangen. Als hij me vergeten is, zwaait er wat! Maar een flikkerend lichtje dat groter wordt naarmate ik over de kinderkopjes dichterbij schrijd, brandt me tegemoet. Op de trap naar de robuuste deuren ligt een roos. Verderop knippert 1 eenzaam kaarsje om me de weg te leiden. Stiekem begin ik toch wel zin te krijgen in dit avontuur! Maar na het eenzame kaarsje zie ik geen aanwijzingen meer. Aan mijn beide kanten zie ik de gangen zonder eind, en ook zonder een enkele hint. Verward kijk ik in het rond, op zoek naar de kleinste subtiliteit die me op het spoor kan brengen, maar het enige wat me omhult is duisternis.

Verdorie, zo subtiel is hij anders nooit. Dan maar naar rechts. Langzaam, om niet te struikelen over onverwachte zaken, schuifel ik richting de deur die onder luid protest en met een heleboel spierkracht open kraakt. Sommige deuren in de lange gang staan open, sommige staan op een kier. Op een gegeven moment zie ik aan het eind van de gang een lichtflitsje. Het is weg voor ik het goed kan zien. Dus we zijn op die tour. Morgen ontmantel ik hem van zijn spelcomputer, eens kijken hoe goed hij dit plan dán nog vindt. Wat sneller loop ik richting de plek waar het lichtje verscheen; er is een nieuwe gang met een ruimte met openstaande deur. Als ik het lokaal binnen kom denk ik links iets te zien, maar als ik mijn hoofd draai, is er niks. Wel liggen er attributen die uit de tijd van de Eerste Wereldoorlog lijken te komen en me niet erg vriendelijk voor diverse lichaamsdelen toeschijnen. Aan 1 van de apparaten hangt een rad dat draait alsof er zojuist een tik tegenaan is gegeven. Ik kijk om me heen, maar zie niks… of niemand. Ik begin me steeds meer te ergeren aan het krassende geluid dat van verderop de gang komt en omdat ik dit zat begin te worden, sta ik op het punt te roepen dat het spel uit is.

Plotseling valt er vanuit de lucht iets op me neer, ik draai me vliegensvlug om richting de deur om weg te rennen en half naar adem snakkend en half een gil onderdrukkend word ik neergehaald. Ik voel iets aan m’n enkel trekken wat ik weg probeer te trappen en vechtend tegen iets wat ik niet kan zien, krijg ik het voor elkaar overeind te komen. Als ik bij de deur kom, voel ik sliertjes langs m’n gezicht glijden en zie ik in een flits een halfdoorzichtig wezen door de gang voorbijschieten. Ik ren zo hard als ik kan van het wezen weg, maar verderop in de gang zie ik nog zo’n wezen, het heeft geen ogen, maar toch lijkt het me indringend te volgen, het strekt z’n armen naar me uit en lijkt steeds sneller op me af te komen. Het wezen heeft vreselijke verwondingen en uit sommige steken zelfs ouderwetse operatiewerktuigen. Op de grond lopen sporen van druppeltjes bloed die de tegels nog gladder maken. Ik ren de gang in waar ik net ben uitgekomen en ontwijk de graaiende armen die uit alle lokalen tevoorschijn komen, ik zie het licht van de lantaarnpalen al bijna, hijgend ren ik met alle energie die ik in me heb...

Badend in het zweet schrik ik wakker. Boven me herken ik gelukkig m'n oude vertrouwde plafond. Ik veeg het zweet van m’n voorhoofd en de tranen van m’n wangen. Het was maar een droom. Dit krijg je van die stomme films! Ik trek m'n warme dekbed hoog over m'n klamme lichaam. Voorzichtig kruip ik dicht tegen m'n vriend aan, maar ik voel alleen iets hards. Verward hijs ik me op 1 elleboog en sla het dekbed terug. In moordend tempo verschijnt de smaak van gal en verschijnt er nevel in m'n hoofd. In m'n knalblauwe bed ligt alleen een spierwit skelet.